วันนี้เบียสอบวันสุดท้ายครับ

พอสอบเสดปุ๊บ ก็รวมทั้งห้องไปห้องอาจารย์ที่ปรึกษา เพื่อเปิดสไลด์รูป ที่เบียทำ

และก็พูดความในใจกันทุกคน

เกือบร้องไห้และ แต่ก็ไม่ร้อง

ยังรู้สึกชิวๆ ยังรู้สึกเหมือนว่า มันยังมีต่อสิ... มันยังไม่จบ...

พอตกเย็นก็ไปกินหมูกระทะกันที่หมูกระทะริมน้ำ (ตรงสะพานพระปิ่นเกล้าฯ)

ไปกันเยอะอยู่ 3-4โต๊ะได้

มีความสุขมากๆเลยแหละ คนที่เบียมีปัญหาอยู่ด้วยก็เคลียร์กันได้

สรุปคือ สนุก มีความสุข

ถ่ายรูปเล่นกันเพียบ จากนั้นบางคนทึี่กลับทางเดียวกะเบียก็เดินข้ามสะพานพระปิ่นเกล้ากัน

ถ่ายรูปบนสะพาน ยังกะคนบ้า ตะโกนบนสะพาน จบม.6แล้ว!!!!!

มันก็มีความสุขดีนะ จบแล้วเนี่ย

พอเดินไปเรื่อยๆ แยกย้ายๆๆ จนเหลือเบียคนเดียว

เบียก็ไปยืนรอรถเมล์....

'พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้าไปเรียนแล้วนี่นา...'

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมา

'เราจะไม่ได้เรียนในห้องเรียนโรงเรียนนี้อีกแล้วสินะ...'

ความคิดหลายๆอย่างเริ่มพรั่งพรูเข้ามา

'วงไพ่ ไม่มีแล้ว' 'กิจกรรมร่วมกัน ไม่มีแล้ว' 'เพื่อนกลุ่มนี้ จะไม่ได้เจอกันทุกวันแล้ว'

'ไม่ได้กอด หอมแก้ม ลวนลามเพื่อนๆผู้ชายอีกต่อไปแล้ว' 'จะไม่ได้จิกกัดเพื่อนๆ ด่าเพื่อนๆแล้วนะ'

'จะไม่ได้เล่นด้วยกันบ่อยๆแล้วสิ...'

'ต้องโตขึ้นแล้วนะ...'

'เราเรียนจบม.ปลายแล้วนะ...'

'มันจบแล้ว....

เบียทำใจไม่ได้จริงๆ ที่ต้องจบลงไปทั้งอย่างนี้

มันยังไม่จบใช่มั้ย...

นี่มันแค่ปิดเทอมเล็ก แล้วจะเปิดมาเรียนเทอม2ต่อใช่มั้ย....

แต่ความจิงคือมันไม่ใช่...

เราต้องออกไปจากโรงเรียนนี้แล้ว...

ภาพบรรยากาศเดิมๆมันจะไม่มีให้เห็นอีกต่อไปแล้วแหละ...

ไม่มีแล้ว...

ชีวิตเด็กมัธยม....